Łazienka

 

Projekt łazienki nie jest rzeczą łatwą. Duże znaczenie ma usytuowanie pomieszczenia w domu, jego wielkość oraz sama wysokość ścian (skosy, np. na poddaszu). Najlepszym rozwiązaniem dla osób niepełnosprawnych i starszych jest oczywiście umieszczenie łazienki na parterze, która również nie będzie najmniejszym z pomieszczeń domu. Dla osoby poruszającej się na wózku inwalidzkim, bardzo istotne jest zamontowanie drzwi o szerokości około 100 cm. Drzwi, większe niż 100 cm, są z reguły  bardzo ciężkie, co może być niedogodnością dla seniorów oraz osób niepełnosprawnych. Klamka w drzwiach powinna być wygodna, umożliwiająca łatwe i sprawne ich otworzenie. Obrotowe klamki często są nieporęczne dla osób z chorobami reumatycznymi. Kolejnym ważnym elementem jest całościowe pozbycie się progów, gdyż utrudniają przejazd wózkiem inwalidzkim i przejście osobom poruszającym się o balkoniku/ chodziku rehabilitacyjnym czy lasce. Pomieszczenie łazienkowe winno być na tyle szerokie, aby możliwe w nim było swobodne manewrowanie wózkiem inwalidzkim a przy tym zapewnienie osobie niepełnosprawnej możliwej niezależności od osób trzecich. Minimalne wymiary łazienki to 150 cm x 150 cm, przy zachowaniu dodatkowej przestrzeni od zamontowanych urządzeniach łazienkowych.

Ponadto, warto zaznaczyć, że samo rozmieszczenie sanitariów jest zależne od możliwości ruchowych danego człowieka, a ich zamontowanie na określonych wysokościach podyktowane jest masą ciała, wysokością oraz indywidualnymi predyspozycjami osób starszych i niepełnosprawnych. Toaleta powinna być umieszczona na wysokości od 40 cm do 50 cm, aby osoba niesprawna ruchowo miała możliwość korzystania z niej samodzielnie. Miska ustępowa nie może być zamontowana wyżej, gdyż korzystanie z niej będzie znacznym utrudnieniem dla osób niepełnosprawnych. Długość toalety nie powinna przekraczać wymiaru 70 cm x 35 cm. Poziom siedzenia wózka oraz toalety winno być na podobnej wysokości, gdyż pozwoli to na swobodniejsze przesiadanie się z miejsca na miejsce i ułatwi korzystanie z urządzenia sanitarnego. Dobrym rozwiązaniem jest zamontowanie dodatkowych, metalowych zawiasów przy desce WC w celu wzmocnienia toalety. Kolejnym ważnym elementem jest przycisk do spłukiwania, który winien być osadzony na wysokości około 120 cm. W celu lepszego komfortu można zainstalować dodatkowy system automatycznego spłukiwania. Jest to też spora wygoda dla seniorów. Przy toalecie niezbędne są dwie poręcze o jednakowej długości, najczęściej łukowe, minimum 70 cm długości oraz wysokości od 75 cm do 85 cm, przymocowane do ściany. Jedna z ich powinna mieć możliwość ruchu wahadłowego w górę oraz w dół. Zarówno wysokość jak i długość nie może być przesadna, gdyż nie będą spełniać swojej funkcji. Innymi rodzajami poręczy są uchwyty w kształcie L, kątowe oraz łamane. Zaleca się zastosowanie warstwy antypoślizgowej w celu lepszej przyczepności dłoni do poręczy. Dodatkowym udogodnieniem może być uchwyt fluorescencyjny, świecący, który będzie pomocny dla osób słabowidzących lub starszych.

Umywalka jest kolejnym, niezbędnym urządzeniem sanitarnym w łazience. Preferowana szerokość umywalki to 60 cm, gdzie standardowy wymiar to około 80 cm. W przypadku osób z niepełnosprawnością, zalecane są mniejsze rozmiary. Głębokość i kształt powinny być odpowiednio dostosowane do potrzeb osób starszych i niepełnosprawnych. Wysokość zamontowanej umywalki jest zależna od predyspozycji użytkowników. Osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich powinny mieć swobodny dostęp do urządzenia sanitarnego i możliwość łatwego podjazdu. Podobnie jak przy toalecie, przy umywalce można zainstalować dodatkowe poręcze o długości od 50 cm do 60 cm. Bardzo dobrym rozwiązaniem są dodatkowe poręcze ruchome lub stałe z wydzielonym pojemnikiem na mydło, płyn, itp. Szeroki wybór baterii do umywalek pozwala na zamontowanie odpowiedniego kształtu i rozmiaru pod względem określonych niesprawności i potrzeb. Dla osób starszych preferowane są proste, lekkie i wygodne dźwignie, jednakże osoby z niepełnosprawnością manualną winny wybrać te o przedłużonej wylewce. Wyjątkową popularnością cieszą się również baterie bezdotykowe oraz czasowe, dedykowane osobom niepełnosprawnym. W asortymencie łazienkowym nie powinno zabraknąć także odpowiedniego lustra z możliwością regulowania jego nachylenia. W przypadku osób poruszających się na wózkach inwalidzkich, powinno być osadzone tuż nad umywalką, około 100 cm od posadzki. Pozwoli to użytkownikowi samodzielne jego ustawienie. W przypadku osób starszych, poruszających się samodzielne lub o lasce/ balkoniku/ chodziku rehabilitacyjnym, jego wysokość montażu powinna być dopasowana do indywidualnych preferencji.

Prysznic – w łazience, którą użytkują osoby niepełnosprawne lub starsze, najczęściej spotykane są prysznice bez brodzika, nie mniejsze niż 90 cm x 90 cm. Umieszczane są w rogu, z uwagi na wykorzystanie dwóch ścian pomieszczenia jako gotowej osłony. Posadzka prysznica winna być uniesiona o 1% w kierunku odpływu. To pozwoli na regularne i właściwe ujście wody i nie zbieranie jej zbędnej ilości na posadzce. Niezbędnym elementem jest siedzisko prysznicowe osadzone na wysokości od 40 cm do 48 cm, przymocowane do ściany, które jest bardzo pomocne dla osób starszych i niezbędne dla niepełnosprawnych ruchowo. Po każdorazowym użytkowaniu prysznica, krzesełko można złożyć, przez co zajmuje niewiele miejsca. Dostępne są również siedziska bez możliwości składania, w zależności od indywidualnych potrzeb i predyspozycji. Dużą popularnością cieszą się też wolnostojące taborety prysznicowe, które z łatwością można przesunąć bądź przenieść do środka kabiny. W pełnym wyposażeniu prysznica, nie może zabraknąć również uchwytów prysznicowych zamontowanych przy ścianie. Są niezbędną podporą dla osoby niepełnosprawnej oraz starszej. Uchwyty powinny być umieszczone na wysokości od 75 cm do 85 cm.  Podobnie jak poręcze mocowane przy toalecie, w kabinie prysznicowej można zainstalować uchwyty zarówno łukowe jak i łamane, kątowe. Zaleca się montaż szerszych poręczy wraz z karbowaną powierzchnią, z uwagi na wygodniejszy i pewniejszy chwyt użytkownika. Bateria prysznicowa powinna być zamontowana na dogodnej wysokości, dzięki czemu użytkownik może swobodnie sięgnąć do niej ręką. Ważne jest aby była prosta i lekka z przedłużoną wylewką. Wąż prysznicowy nie powinien być krótszy niż 150 cm. Dla osób starszych dogodnym rozwiązaniem jest zamontowana deszczownica w kabinie. Ostatnią kluczowa kwestią jest posadzka prysznicowa, która nie może być zbyt śliska. Dobrym rozwiązaniem są płytki antypoślizgowe.

Wanna, jest bardziej praktyczna dla osób starszych aniżeli niepełnosprawnych ruchowo. Odpowiednia długość nie powinna być mniejsza niż 150 cm, a szerokość może wahać się od 70 cm do 80 cm. Głębokość urządzenia sanitarnego nie powinna być mniejsza niż 38 cm i większa niż 42 cm, jednakże to kwestia zależna od indywidualnych preferencji użytkowników. Warto jednakże zaznaczyć, iż istnieje możliwość zamontowania tego urządzenia sanitarnego, dedykowanemu określonemu schorzeniu. Wanny bardzo długie są zaprojektowane z myślą o osobach borykających się z problemami kręgosłupa, np. przy usztywnieniu kręgosłupa, natomiast wanny krótkie mogą zostać wykorzystane dla osób z dysfunkcją kończyn dolnych. Posadzka urządzenia sanitarnego powinna być wyłożona powłoką antypoślizgową w celu zapewnienia bezpieczeństwa jej użytkownikowi. Dodatkowym atutem są poręcze zamontowane tuż nad wanną, dzięki którym zmniejsza się ryzyko ewentualnego upadku osoby starszej lub niepełnosprawnej. Najlepszym wyborem dotyczącym uchwytów przy wannie jest zamontowanie poziomego oraz pionowego uchwytu. Dużym udogodnieniem jest montaż schodków przy wannie, który pozwoli na łatwe dostanie się do środka, zwłaszcza seniorom o obniżonej sprawności ruchowej. Stopnie powinny znajdować się przy ścianie, obok zamontowanych poręczy, aby użytkownik miał minimalne szanse na przewrócenie się lub poślizgnięcie. Warto zaznaczyć, aby schody nie były gładkie ani śliskie. Obecnie nierzadko spotykane są wanny z drzwiczkami z boku, dzięki którym osoba starsza lub osoby mające kłopoty z poruszaniem się mogły w łatwy sposób przedostać się do środka wanny. Solidne zamontowane drzwiczki uniemożliwiają przedostanie się wody poza urządzenie sanitarne. W przypadku braku możliwości montażu prysznica, wanna z takim rozwiązaniem jest rozsądnym zamiennikiem. Kluczowym elementem, które winno pojawić się dodatkowo przy montażu niniejszego urządzenia sanitarnego, jest siedzisko, które zapewni komfort i ułatwi jego użytkowanie. Zamiennikiem może być również ławeczka na wannę lub ławka wgłębna, którą można swobodnie umieścić na jej górnej powierzchni.

Podnośniki łazienkowe, w przypadku większej przestrzeni łazienkowej są przydatnym rozwiązaniem. Urządzenie to najczęściej mocowane jest przy ścianie, dzięki czemu jest stabilne i bezpieczne. Należy jednakże wziąć pod uwagę ciężar ciała użytkownika, gdyż maksymalna waga nie powinna przekraczać 140 kg. W przypadku osób sparaliżowanych lub obłożnie chorych, istnieje możliwość zamontowania specjalnego uchwytu przysufitowego lub słupa przytwierdzonego do podłogi. Jeżeli podobne uchwyty znajdują się w innych pomieszczeniach domu, podnośnik posiada funkcję odpięcia i możliwość przeniesienia w inne miejsce. Urządzenie jest proste w obsłudze, posiada specjalne szelki i pasy uniemożliwiające wsunięcie się chorego z podnośnika.

Wiele osób remontując łazienkę lub wyposażając ją, popełnia wiele błędów. Najważniejszą kwestią jest wymiar pomieszczenia. Niewielkie łazienki są trudne do urządzenia a niekiedy niemożliwe do wyposażenia w niezbędne urządzenia sanitarne. W takim przypadku, warto pomyśleć o poszerzeniu przestrzeni użytkowej lub w przypadku budowy domu, wybrać inne pomieszczenie, nadające się na łazienkę. Osoby starsze i niepełnosprawne potrzebują znacznie więcej przestrzeni niż osoby zdrowe i młode.  Kolejnym, często powielanym błędem są zbyt śliskie powierzchnie, które mogą przyczynić się do utraty równowagi, przewrócenia się, poślizgnięcia. Warto zadbać o powierzchnie antypoślizgowe, które będą bardziej praktyczne i bezpieczne. Kolejnym punktem, o którym warto wspomnieć są niedostosowane baterie łazienkowe. Zbyt trudne w obsłudze, krótkie, ciężkie w odkręceniu (np. okrągłe), mogą stanowić problem dla osób z ograniczoną sprawnością manualną. Należy pamiętać również o odpowiednich wysokościach sprzętów sanitarnych, gdyż zbyt wysokie lub zbyt niskie ich zamontowanie może spowodować problem z właściwym ich użytkowaniem. Ostatnią, ważną kwestią są dodatki łazienkowe, w postaci dywaników. Ich umieszczenie na posadzkach nie jest dobrym pomysłem, ponieważ mają skłonność do wygięć, przez co osoby z ograniczona sprawnością ruchową oraz poruszające się na wózku inwalidzkim mogą mieć ogromną trudność z poruszaniem się po pomieszczeniu. Należy zadbać o to, aby w łazience znajdowały się tylko niezbędne urządzenia sanitarne, a na posadzce nie pojawiły się niepotrzebne przeszkody uniemożliwiające ruch.